domingo, 6 de agosto de 2017

Resumo da 2ª Regata da IX Copa Balbina - Sada

O día empezou cedo. Lucas “O presi”, Palmeirán “O Palmeirán”, e Pablo “O Feituco”, dábanse cita en Sada para arbolar A Desexada co seu novo pau.

Lucas e Palmeirán estiveron primeiro en Lorbé con labores de enxeñería loxística. Había que transportar o mastro nun remolque, e o pao sobresalía en forma de ariete… Difícil solución.

Con hora e media, de tradicional retraso, sobre o horario previsto, o mastro chegou a Sada. Unha mente traballa ben, duas xuntas bueno, tres… son un debate da Nación…

Con ese consenso os tres enxeñeiros decidiron en que lugar poñer os motóns, e resto de cabullería.

Contra todo pronostico, a cousa foi ben. Preparábase así A Desexada tras o seu accidente na Xuntanza Patexeira onde rompera o mastro.

O vento no mar iba crecendo a cada minuto que pasaba.

Sobre as catro da tarde comenzaron a chegar as diferentes tripulacións das embarcacións que iban participar nesta regata da Copa Balbina.

O Feituco, tamén coñecido por ser nomeado por Palmeiran como “Morán o prudente!”, decidía que A Feituca ese día non sairía a navegar. O vento con máis de 12 nós sostidos e rachas que superaban os 20 sobrepasaba o seu límite según o seu patrón.

Sete barcos se deron cita en Sada:  A Desexada, O Canouro, A Leiladoura, A Rabuda, O Capricho e a Albatros.

As condicións realmente extremas para este tipo de embarcacións fixo que outras embarcacións de outros portos decidirán non asistir a regata. Feito que aplaudimos, porque o primero é a seguridade das tripulacións, e o segundo a integridade deste tipo de barcos. Mellor quedar na casa un día, que para sempre no fondo do mar.

A tripulación da Desexada combinábase nesta regata coa da Feituca. Por elección popular O Feituco patroneaba, mentres O Palmeirán, e Pepe, alias “Pepelu”, facían labores de proel, contrapeso… e de contrabaixo non.. porque non había….

A primeira decisión tomada polo patrón foi a de rizar a cangrexa… Descisión que non se tomou debido a un motin a bordo… Os proeles mandaban mais que o patrón… eiqui os refráns non valen…

Os barcos poñían proa ó campo de regata.

Sairían as embarcacións dende o porto rumbo a Gandarío debido á compoñente Sur do vento.

Todos iban probándose en tan extremas condicións… No mar non había borreguillos… había un manto branco que por momentos parecía a festa da espuma do extinto “Os Condes”.

Nestas condicións, A Rabuda e O Capricho decidían voltar a porto. Non estaba o corpo para sustos- Ben feito!

A Leiladoura loitaba cun vento que a superaba e quedou pola zona para ver a regata protexida en augas máis tranquilas próximas á  Praia de Sada.

Pola súa banda, cada tripulación probaba a súa nave e Canouro e Albatros rizaban as súas velas. Pola contra a Desexada iba a todo trapo demostrando o chula que é…

O seu patrón quixo probar a trasluchada, xa que nunha das boias terían que facela si ou sí. Dixo; “imos facelo despaciño. Nese intre que viraban, unha racha golpeóunos facendo orzar o barco ata límites que todos os que estaban a bordo recordaron aquello que dicía o capitán Jack Sparrow “Abaixo é arriba, e arriba é abaixo”.

Por sorte recuperóuse o control. Os corazons… ainda tardarían bastante tempo en voltar ó seu sitio… Palmeirán declarou “Nunca na miña vida pasei tanto medo”, Pepelu pola súa parte non falaba, aferrábase á borda e se ataba ó mastro. O patrón quitáballe importancia sin decatarse que o atragamento que sufría se debía a un ascenso incontrolado das súas gónadas ó seu pescozo… Así todos chegarían ó consenso de que rizar a vela non era tan mala idea.

E deste xeito chegamos ó inicio da primera manga.

Só tres barcos a iniciaban, Desexada, Canouro e Albatros.

O Canouro saliu como un filispín. A xente de Perbes na Albatros non se creían a pesadilla que vivian; aparecía un barco no Arco Ártabro que lles estaba poñendo a súa popa fora do seu alcance.

 Cunhas viradas que producían unhas orzadas máis típicas da Volvo Ocean Race que da Copa Balbina, os tres barcos percorrían a toda velocidade o campo de regata. Bueno, sexamos sinceros, A Desexada virar, o que se dí virar… o tiña moi complicado. Un patrón ainda non asentado á nova configuración vélica (si, xa o sei… algo hai que decir… non se pode admitir que faiaba máis ca unha escopeta de feira) e uns proeles que precisaban de catro mans para manexar un só foque… as aproadas eran constantes.

Transcurriu así a primeira manga. O Canouro amosando uns colmillos moi afilados, unha Albatros incrédula ante a súa impotencia ó non poder alcanzados, e unha tripulación da Desexada que entre as risas que se íban botando, e o forte vento, chegarían con moita calma á meta na tercera posición.

Normalmente o transcurso entre a primera manga e a segunda é o tempo de espera de chegar a última embarcación. Pero como nos gusta innovar, O Canouro desapareceu do horizonte e a Albatros entendeu que aquelo iria só a unha manga e baixaba velas e poñia rumbo á rampa. Non sabemos si o que querían realmente era tomar xa a cerveza e os ágapes de final de regata e olvidar o pesadelo que estaban a vivir.

A confusión era plena. Os tripulantes da Desexada falaban polo VHF co xuiz de regata. Éste lles indicaba que en cinco minutos iniciaría o procedemento. E todos os que escoitaron aquelo perderon a respiración… “Dixo o procedemento administrativo?” . Se imaxinaron que os de Facenda podían aparecer en calqueira momento. Todos temos moi presente o que lle fixeron a Ronaldo… Dende eiquí todo o noso apoio a…...... Facenda… A por él “Que, Facenda somos todos…!!!”,  bueno,  menos a Infanta…

Sigamos na regata. Antes escribíamos sete barcos, non foi un erro porque entre mangas aparecéu “Halina a Meracha”, patroneada polo señor Aguado. Levaban catro horas loitando ca fortísima surada. Chegaba a Sada para reunirse por fin á flota patexeira tras casi ano e medio de recuperación.

Dende eiquí felicitacións pola recuperación e pola mestría demostrada na navegación. Así o entenderon a tripulación da Desexada que foi a recibila como se merece. Cruzábanse ambas embarcacións a toda velocidade e os “Desexados” amosaban as suas posadeiras ó natural…

Tempo despóis, casi media hora despóis, o Canouro facía acto de presencia no campo de regatas. Íbase a iniciar a segunda manga por fin. Pero a Albatros permanecía fondeada en Sada. Avisóuse pola radio e entrou en campo.

Algo debeu pasar neste tempo porque A Desexada saía en segunda posición cara a primeira boia. Modificaron o montaxe do foque e parecía que a regata íba a ser diferente. Conscentes das súas dificultades ó tempo de virar e os seus continuos aproamentos, decidiron facer algo diferente.

Mentres O Canouro avanzaba pegado Á costa de Sada, a Albatros íba rumbo a  Gandarío, e polo medio como un polo sin cabeza, a sorpresa da segunda manga. O patrón da Desexada ordeaba facer borda… pero no lado contrario, pretendía orzar o barco ó máximo posible para aprobeitar toda a superficie vélica e aumentar eses centímetros de barco que crece en contacto ca auga cando vai orzado. Como nin unha gaivota que ia de paseo pola borda lle facía caso él mesmo tomou a decisión e tiróuse como un desesperado á borda contraria. Ó embarcar auga en cantidades industriais, e sobre todo polos gritos que máis recordaban ós últimos momentos do Titanic, que a mariños afeitos a estas artimañas… recuperaba a horizontalidade para evitar motíns.

Chegaron á primera boia e a táctica da Albatros a puxo na primeira posición ,seguida moi de cerca pola Desexada.

 A Albatros descolgábase lixeiramente da loita.

 Na segunda boia era onde se producía a trasluchada… e os desexados a agardaban con total seguridade (uns rezaban, outros escribían notas para as súas familias, e o patrón convencido do que facía tiraba da caña ás súas costas pechando os ollos). O resultado foi unha trasluchada de manual. Vítores, abrazos e un: “señores, seriedade, por favor, estamos nunha regata!!!!”

Albatros distaba cen metros da proa e o Canouro outros cen pola popa.

Na baixada a meta, a Desexada comenzou a recuperar terreo moi rápido, tanto, que por un momento, bueno no… non esaxeremos… lles recortaban a distancia moi rapiudo pero non o suficiente.

O Canouro, que na primera manga fora intratable, agora vía impotente as popas de dúas naves que non estaban a tiro dos seus cañóns.

Foto finish, na entrada en meta. Pero fagamos moviola… a un minuto atrás… blinilinlinlin…
A Desexada avanza máis rápido que a Albatros e acorta distancias. A meta está á vista, e o proel da Albatros lanza unha pregunta ó aire. “É a unha volta ou a dúas?”. Eiquí hai que darlle dous diplomas ó señor Palmeirán que informou de que era a unha volta. Diploma de Cabaleiro. O segundo diploma e de Gili… Ó enemigo… nin auga. A tripulación doaAlbatros comprendiu o erro cometido. Ó pensar que estaban na primeira volta avanzaban de empopada total e A desexada o facia metendo pola amura de popa, co que iba moito máis rápido.

Ó poder pechar o rumbo a Albatros meteu o vento pola amura e mantivo o posto grazas á xenerosidade de Palmeirán.. Dende eiquí… Grazas Palmeirán… Grazas… (léase a ironía…)

Rematada a regata os barcos participantes foron ós seus fondeos. Como sempre nos reunimos arredor da cervexa, a empanada aromatizada na sentina da Halina, patacas fritas e demáis ágapes.
Pero sobre todo de boa xente, non só dos socios dos patexeiros, si non da xente que é nosa, porque sempre nos acompaña en todo o que facemos e sempre podemos contar ca súa axuda, Pepe e Brais, a xente de Perbes, e outros moitos que se achegaron á regata. A todos eles moitas grazas, e recordarlles que temos unha cita o próximo sábado en Perbes.

mércores, 26 de xullo de 2017

Segunda regata da IX Copa Balbina


mércores, 12 de xullo de 2017

V Xuntanza Patexeira de Embarcacións Tradicionais

Esta fin de semán en Sada, levaremos adiante a nosa V Xuntanza de Embarcacións Tradicionais.
Contaremos coa colaboración da Concellería de Cultura do Concello de Sada, Marina Sada e o CNRS.



Éste é o programa da V Xuntanza:


Todos os barcos que teñan pensado asistir, por favor que nos avisen por mail a patexeiros@hotmail.com ou ben a traveso do noso facebook e nos comuniquen a eslora do barco para terlles un sitio no pantalán de Marina Sada, colaborador do evento.

E para empezar a abrir boca, o venres estaremos na presentación do novo libro de Xurxo Lobato, Vento nas velas, na Casa do Concello de Sada, o venres 14 ás 20:30 horas.


Acudide !!!!

Palmeirán

luns, 10 de xullo de 2017

Regata Porto de Redes 2017



Sobre as once da mañá, as duas tripulacións de A Desexada e do Canouro dábanse cita na rampa de Sada (lugar habitual de fondeo da flota patexeira).


Como somos xente de costumes, costumes que convertimos en tradicións, e non hai que perdelas, ás doce comenzaban a chegar á cita os tripulantes.

 No Canouro Pepe e Jaime e na Desexada, unha nova tripulación formada polo Feituco e familia, Lidia e os dous cativos, Noa e Xoel.


A xornada presentabase coma un dez para practicar a navegación. Un vento constante, o mar prácticamente un prato, pero non de sopa.. se non dos modernos, totalmente plano. O único inconvinte era a compoñente Norte, e ese era o rumbo que debíamos tomar.

Saíron as dúas naves a bo ritmo, pero con rumbo inconstante. Contínuas viradas que facían a navegación tan fermosa como improductiva.

Pouco avanzaban e casi corenta e cinco minutos despois ainda estaban a sobrepasar o porto de Sada.

Como somos mariñeiros de pro, sabíamos que o mellor rumbo era achegarse todo o posible ó polígono bateeiro de Carnoedo para así intentar un través que nos levara directos á boca de entrada da Ria de Pontedeume.

Non foi boa idea.

A Desexada iba seguida polo Canouro (todo hai que decilo, o Canouro navegaba perseguindo á Desexada como o pai que ve evolucionar ó seu fillo na bicicleta e non se alonxa por medo a que perda o equilibrio ou os dentes…)

A desexada entrou no polígono de bateas co vento de cara e pouco espazo para as manobras. O resultado foi perder moito mar gañado e verse obrigada a cruzar a ría para recuperar o perdido.

O canouro entendeu que xa eran grandiños e virou antes. Ainda así a navegación resultaba moi agradable, o sol brilaba e o vento xogaba a rolar sempre, para desesperación do Feituco, contra a dirección que decidía o patrón.


Foron catro horas de navegación ata que as dúas embarcacións se atopaban entrando na boca da ría de Pontedeume. Eran as catro da tarde e a regata comenzaba teóricamente as cinco.

A Desexada decidiu baixar vela e arrincar o motor. Había urxencias, unha chegar a tempo á regata, e a máis importante… xa non se atopaba no medio da ría, onde un ten a privacidade necesaría para facer certas necesidades físicas.

Media hora despóis a Desexada chegaba a Redes, mentres os mestres, Pepe e Jaime, seguían loitando contra o vento.

En Redes, a tripulación da Desexada falou co barqueiro da regata e pedíu amarre e que os levaran a terra.


Debido, imos a ser bos…, a un malentendido, ó final a Desexada tiña que ir a atracar ó porto tras máis de media hora de espera. Este feito, fixo que a súa participación na regata non pudiera ser posible. ¡Disfrutouse da regata a golpe de Estrela Galicia nas terrazas do porto.


O Canouro participaba na regata con dous tripulantes máis que esperaban en Redes, o socio Ángel Guisano e unha amiga patexeira de Santiago, obtendo un “PON AQUÍ EL PUESTO!” moi merecido.


O vento empezou a crecer e o Feituco, decidiu voltar para Sada, dado que a predicción eran ventos moi fortes cara a ultima hora da tarde-noite.

Alí, diante do mirador de Redes, demostraron do que unha boa racha pode facerlle a unha embarcación. Ó izar o foque, unha racha viraba o barco e o atravesaba ensinando a quilla ó respetable!


Recuperado o control, e digámolo tamén, a respiración, puxeron rumbo a Sada cun vento bastante forte de empopada.

Apunte para aprender: Se volveu co trapo enteiro, foque e cangrexa.

Nestes casos o millor e aproar o barco e, ou baixar a cangrexa ou polo menos rizala. O barco corre o mesmo, e a navegación faise moito mais levadeira e relaxada.

A Navegación foi rápida nun mar que co vento animóuse e estivo zarandeando á nova tripulación durante corenta minutos ata chegar ó porto.

Jaime e Pepe disfrutaron da hospitalidade da xente de Redes, onde tra-la regata, invitaron ás tripulacións a cear e beber un pouco para quentar o corpo cara a volta.

Xa ben entrada a noite, o Canouro poñia rumbo a Sada, navegando á luz da Lúa… Segúramente houbo verbas románticas nesa singladura… pero esa xa e outra historia…

by O Feituco.

 Fotos de (Ángel Guisano, Jaime e Feituco)

xoves, 6 de xullo de 2017

XIII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia - Combarro 2017

Cos preparativos de última hora e tamén cos problemas coma sempre, pero ahí estábamos, listos para baixar a Combarro.

O mércores pola tardiña, alí estábamos en Sada, cargando A Desexada e a Rabuda nos remolques.


A Desexada saleu esa mesma tarde para Combarro. Alí chegamos Naveira e un servidor sobre as dez e media da noite. E nada máis chegar xa asaltamos a Xaquín Fabeiro, o presidente de A Reiboa, o clube organizador do evento.

- A ver rapás, onde metemos este barco????

Coma sempre, tan disposto, empezou a desenfundar de móbil ....

- "Rober, vente para aquí"!!!

... e en poucos minutos xa tiñamos catro homes da organización á nosa disposición. Levamos o remolque para o muelle onde á mañán seguinte xa se encargaría unha parte da expedición en aparellalo.

Esa parte da expedición, formada por Rosa, Pepe, Lucas e Caro xa se atopaba a esas horas dando conta dunha boa cea nun dos restaurantes do porto de Combarro.

Os transportistas fixemos entrega das chaves da Desexada ó presidente e despóis de cear, alá voltamos para Lorbé, onde Naveira deixara a moto. Chegamos ás 2:20 da mañán. Algún tíñase que levantar ás 5 para ir a traballar.


O xoves pola mañán pasei por Lorbé a rematar a preparación do remolque de dornas, onde iba a viaxar A Feituca na mañán do venres, e sobre as 4 da tarde tirei para Palmeira, recoller á patexeira máis dicharacheira, Eva e puxemos rumbo a Combarro.

A Rabuda saíra pola mañán cedo para Combarro. Ramón, o patrón, co remolque e os tripulantes, José Manuel e Javi Aguado cada un no seu coche. Non é que os patexeiros vaiamos sobrados de pasta para o combustible, é que cada un logo se iría un día distinto



Ó chegar, tras contactar con parte da expedición patexeira que xa se atopaba minguando o abastecemento de cervexa dos bares de Combarro, dirixímonos a montar a tenda ó campamento.


Despóis de dar unhas cantas voltas por fin o atopamos (nota para a organización de futuros eventos: "Poñede os carteliños un pouco máis grandes, oh!!!!"

Alí só estaba a tenda do compañeiro Aguado e dous coches, pensamos que nos trabucáramos de sitio pero xa atopamos ós amigos da R.E.I. Cofradía da Dorna, que durmirían no pabillón,  así que non había fallo, alí era. Montamos a tenda e así como montamos tamén chegou o amigo Xaime de Lajareu por Barlovento, igualmente extrañado polas poucas tendas.


Chegaba a hora de cear, así que a disfrutar da estupenda comida que nos preparan sempre eses fabulosos cociñeiros de Ferrol.

E despóis concerto con Champurrada e Agoraphobia. Festa !!!!!

O venres, pola mañán primeira sesión de navegación, alá nos fomos  a Rabuda e A Desexada a lucir palmito ó lado de barcos tan fermosos coma o Ave de Paso, Bote de pau, RH1, Enxebre, a dorna Nai, a Jalerna, o Joaquín Vieta, a flota vasca, a dorna Sara, a Lavanqueira, o racú Oleira, e tantos e tantos outros barcos que acudimos a esta cita bienal.

De novo volvemos a agobiar a Xaquín Fabeiro:

- "Xaquín, que na zona de acampada so temos un baño para xxx persoas".
- Tranquilos que xa aviso a Rober!!!!

Pola tarde, nova navegación. Debido ás previsións de vento só aconsellaron ir ós barcos grandes, pero na Desexada dixemos:

- E nós que somos, grandes ou pequenos??????

E alá puxemos proa a Raxó coma os barcos "grandes".

Algunha rachiña de vento facía que tiveramos que adrizar o barco de cando en vez colgándonos pola borda pero pouco máis.

A Jalerna rompeu a verga e un home á auga. Nada máis que unha molladura, e ademáis foi o presidente da R.E.I. Cofradía da Dorna, así que xa se mollou representando á Asociación.

Despóis de probar unha boa cervexa artesán á que nos convidaron, de volta para Combarro.

Xa chegara A Feituca e a súa tripulación.

A cear, e de novo, festa con Caxade e o Sonoro Maxín.

Cando chegamos á zona de acampada, rematados os concertos xa tiñamos á nosa disposición todos os vestiarios e baños do campo de fútbol, e cunha limpeza impecable.

Bravo pola organización!!!!

O sábado, patexeiros que tiñan que marchar por compromisos, como José Manuel, que pouco pudo navegar neste Encontro, e patexeiros que seguían vindo para Combarro.

Nova navegación pola mañán e nesta ocasión paseándonos dende Tambo a Combarro.

Na Rabuda, Aguado e Ramón, na Desexada Naveira e Dolores á caña, Eva á driza do foque,  Martín, Regina e Jaime facendo banda e eu á escota do foque.

Xantar e volta a navegar pola tarde.

Cambiamos algo as tripulacións e Dolores pasou á Rabuda, Rosana embarcou na Desexada e ás dúas horas A Desexada cambióu de tripulación co presi Lucas á caña.  Éstes movementos son imprescindibles para que poidan navegar todos

Pepe e Martiño embarcados na buceta Concita dos amigos da Coruña.



O sábado foi un abarrote completo na carpa tanto á hora das comidas como das ceas, é o día estrela do Encontro.

Ata nos dou tempo a asistir ás presentacións dos libros de Xurxo Lobato o venres e de Xosé Iglesias o sábado. Alí estivemos os Patexeiros apoiándoos.


Pola noite, actuación do Orfeón do Berbés e de Susana Seivane.

Moitas relacións con outras asociacións (de Euskadi, de Portugal, de Galiza, de ........), conversas ata altas horas, ata tan altas que as conversas xa se facían inintelixibles. Xa pensábamos en botar mán de traductores.

O domingo, un día estupendo. Navegación volta á Illa de Tambo.

A Rabuda xa non saeu porque quería aproveitar a maréa para subila, saímos A Desexada e A Feituca, xunto co Capricho de Brais, un patexeiro de adopción.

Empezou ben e rematou sen vento, co que tivemos que tirar de motor para non chegar tarde á comida.

Martín e Noa lucíronse patroneando A Feituca, dentro de pouco sacaranlle a cana a Pablo. Chega petando forte o relevo xeracional.

Cando chegamos xa estaban entregando os premios ós distintos colectivos.

Preguntamos onde podíamos subir o barco ó remolque. O servizo de grua non estaba operativo por ser domingo e a maréa tampouco se aliaba con nós, pois unha das rampas queda cortada (non morre a 0) e ó baixar a maréa xa non podes cargar o barco (cousas dos enxeñeiros diseñadores que deben ser de Madrí e non saben o que son as maréas en Galiza), e a outra estaba sen calado para chegar co barco a ela.

A Feituca como é máis pequena consigueu acceder a unha das rampas e pudo subir ó remolque.

Ca Desexada estivemos esperando ata as 11 da noite a que a marea nos permitira cargar o barco no remolque. Outros tiveron que cargalo o domingo pola mañán tendo que renunciar á navegación dese día.

Unha pequeniña crítica, ou se organiza navegación o domingo pola mañán e se poñen medios a disposición para cargar os barcos en calqueira condición ou haberá que parar cas actividades de navegación o día antes.

So pequeniña a crítica, porque a nós ainda nos sirveu para pasar unha estupenda tarde navegando, ainda que fora a motor (xa desmontáramos a vela) ata Marín, tomar unhas Cucacolas e voltar pasando por Tambo.


Agustín, ou mellor díto a nosa Agustipedia, ilustrábanos sobre a Escola Naval Militar e sobre estaleiros e muelles da contorna.

Para nós, o mellor día de navegación, as risas non pararon en toda a travesía.


Ó longo dos 4 días deste XIII Encontro contabilizamos ata 28 patexeiros que baixamos ata Combarro, unha expedición multitudinaria.



E casi navegamos todos, xa que fomos rotando as tripulacións nos tres barcos que desplazamos ata esa festa do mar.













Parabéns á organización, que sempre estivo atenta e solucionaron todos os problemas que iban surxindo, parabéns @s rapac@s voluntari@s que tan ben nos atenderon eses días, ós cociñeiros que nos deron tan ben de comer, e a todos os colectivos que contribuíron a facer unha verdadeira festa do mar deste XIII Encontro.

E tamén, moitos parabéns a todos os patexeiros que contribuímos a facer grande esta festa do mar que é un Encontro.
Foto do domingo á tarde esperando pola maréa para cargar a Desexada

Este ano botamos en falta a moitos amigos de outros países (Croacia, Irlanda, Escocia, Francia, etc..) supoñemos que é un gran esforzo chegar ata aquí.

Vémonos no XIV Encontro en ......................................................!!!!

Palmeirán

A miña foto
Asociacion cultural en defensa da conservación do patrimonio marítimo, o litoral e a cultura mariñeira. Contacta con nós no CORREO: patexeiros@hotmail.com ou ben no noso FORO: http://patexeiros.foroactivo.com