luns 14 abril 2014

Empezando a pintar

Tres patexeiros  estivemos por Lorbé traballando na buceta este sábado.


Empezamos Moncho e máis eu, dándolle unha lixada fina a todo o casco que tiña o pelo levantado despóis das aplicacións do Xylamón fondo protector.


Fixemos unha pasta con masilla mixturada con Silver para tapar as xuntas co alefriz da quilla, e en canto secou púxémonos a darlle unha man de Silver á obra viva.

Ó mediodía apareceu Dolores e botou unha man.

Para a obra morta, tras varias consultas, e visto o "secretismo" que hai ó respecto, decidímonos por unha solución que xa tiñamos en mente e que tamén nos recomendaron os amigos do Lajareu.


A primeira man se lle vai a dar íntegra en alquitrán vexetal.


Cando cheguemos á segunda man, xa vos informaremos no seu momento.

"Palmeirán"

luns 07 abril 2014

Volteando os barcos

Este pasado sábado en Lorbé, xuntámonos varios patexeiros co obxectivo de voltear a buceta para poder traballar cómodamente pola obra viva.


Entre 14 máns démoslle a volta e puxémola quilla arriba.

Logo, xa que estábamos, achegámonos a Bergondo para facer a mesma operación co Arredemo, que está na casa de Miguel, e ó que se lle vai poñer un quillote para facelo un pouquiño máis estable e que derive menos.

Despóis das manobras voltamos a Lorbé e mentras uns foron marchando, Moncho, Dolores e máis eu quedamos ata a tardiña facendo varias operacións na buceta.


Rematamos de lixala polo casco e aspirámola.


Logo procedemos a marcar a liña de flotación utilizando o procedemento que nos ensinaron os vellos de Lorbé: marcar un punto na roda e outro no codaste e unilos na distancia utilizando unha vara. (neste caso unha táboa que usamos para anunciar a lotaría de fai dous anos).


Unha persoa bótalle o ollo á vara mentras outro vai marcando uns puntos no casco seguindo as instruccións do olleador.

Logo, cun listón vanse unindo os puntos, dando como resultado a líña que marcará a división da obra viva coa morta.

Por suposto, o primeiro cálculo é estimativo, xa que ainda non sabemos xusto o que calará cando esté enchoupada de auga e en orde de navegación, polo que para facer as marcas na roda e codaste deixámonos guiar polo mestre carpinteiro que foi o que nolos marcou.


Logo se hai que subila máis será cuestión de darlle uns centímetros para arriba.


Despóis de marcada, dóuselle unha man de Xylamón fondo protector.


Pola semán daráselle outra man e a deixaremos lista para aplicarlle o Silver na obra viva.

Palmeirán.

luns 31 marzo 2014

Outro sábado en Lorbé

Este pasado sábado en Lorbé estivemos 4 patexeiros traballando na nova buceta.

Continuamos lixa que te lixa e tamen fixemos algúns rematiños, que se van vendo agora que está feita.


Ó remate da xornada de mañán, e xusto antes de sair para Cambados, para a Asemblea da FGCMF, démoslle unha man de Xylamón fondo a todo o interior do barco e á cuberta, para empezar cos tratamentos de protección da madeira.


Para a aplicación do producto usamos a última tecnoloxía ó noso alcance.


Pola semán se lle dará outra man, se consigo que Moncho se achegue a Lorbé.


O vindeiro fin de semán darémoslle a volta para rematar de tapar puntas na aparadura e lixar todo o casco.

Palmeirán

domingo 30 marzo 2014

Cabo de Cruz (Boiro) albergará o XII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia

Así o decideu onte a Asemblea da Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, que tivo lugar en Cambados.

Tras dúas magníficas exposicións por parte dos amigos do C.M. A Reiboa, defendendo a candidatura de Combarro (Poio),  e da Asociación A Gamela de Cabo de Cruz, os 22 colectivos presentes na Asemblea decidiron por votación, cun resultado de 16 a 6, que fose a candidatura de Cabo a que dera cabida a ese XII Encontro que terá lugar no mes de xullo de 2015.

Tempo había que non se presentaban dúas candidaturas para albergar un Encontro, e nesta ocasión fixérono dúas asociacións con estupendas propostas nos dous casos.

Calqueira das dúas eran perfectamente viables e foron moi ben expostas por ámbas asociacións


Se Combarro tiña a experiencia de ter organizado xa unha edición dos Encontros, Cabo de Cruz se beneficiaba precísamente desa baza ó non o ter albergado nunca, e posíblemente iso foi o que máis peso tivo na votación, dado o caracter itinerante que pretenden ter os Encontros.

Noraboa polo tanto ós dous colectivos, ó C.M. A Reiboa por traballar tanto e defender con tanta paixón a súa candidatura, e á Gamela de Cabo de Cruz polo mesmo e ademáis gañar a votación e convertirse na sede deste XII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia.

Parabéns tamén a todos os colectivos presentes na Asemblea por facer un estupendo exercicio de democracia. Neste caso a decisión non era fácil, pero así a tomamos entre todos.

E felicitar tamén ó mundo das embarcacións tradicionais en xeral porque visto o visto nesta Asemblea,  se noutros anos era difícil incluso pensar en presentar unha candidatura, este ano tivemos dúas, e ademáis dúas con un nivel excelente, o que indica que as embarcacións tradicionais siguen máis vivas ca nunca e cada vez con máis forza. Que os ventos nos sexan favorables.

Proa a Cabo !!!!!!.

Saúde e xardas


mércores 26 marzo 2014

AGALCARI FINALISTA NOS PREMIOS NACIONAIS DE ARTESANÍA


http://www.agalcari.es/



Dende a ACM OS PATEXEIROS, queremos felicitar a AGALCARI (Asociación Galega de Carpintaría de ribeira) por resultar finalista nos PREMIOS NACIONAIS DE ARTESANÍA, na categoría PROMOCIONA, para entidades privadas. Unha estupenda labor a destes mestres carpinteiros que se vé recoñecida a nivel estatal.

 E como non, tamén felicitar ós gañadores, o OBRADOIRO DE GAITAS SEIVANE, polo premio e por levar tantos anos levando a cultura galega polo mundo e facendo unhas gaitas excelentes.
 

Deixámosvos aquí o comunicado oficial, por se vos interesa:

"O OBRADOIRO DE GAITAS SEIVANE GAÑA O PREMIO NACIONAL DE ARTESANÍA

A candidatura, que se fixo co máximo galardón no certame convocado polo Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo, contou co apoio da Xunta
A Asociación Galega de Carpintería de Ribeira (Agalcari) resultou finalista na categoría Promociona para entidades privadas
A Artesanía de Galicia ten unha ampla presenza cada ano nos Premios Nacionais de Artesanía, que supoñen un recoñecemento á alta calidade do produto artesán galego

Madrid, 25 de marzo de 2014.- O obradoiro de gaitas Seivane fíxose esta mañá co máximo galardón dos Premios Nacionais de Artesanía, nos que a Asociación Galega de Carpintería de Ribeira (Agalcari) resultou finalista na categoría Promociona para entidades privadas, contando as dúas candidaturas co apoio da Consellería de Economía e Industria.

A directora xeral de Comercio, Sol Vázquez Abeal, e a xerente da Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño, Elena Fabeiro, asistiron á cerimonia de entrega no Ministerio de Industria, Enerxía e Turismo duns galardóns promovidos pola Fundación Española para la Innovación da Artesanía (Fundesarte) nos que a Artesanía de Galicia ten unha importante presenza cada ano. Estes premios teñen como finalidade dar o recoñecemento institucional ao máis alto nivel a aqueles profesionais e iniciativas artesás consideradas como excelentes e exemplares no campo da artesanía contemporánea.

O obradoiro de gaitas Seivane, premiado na categoría de Premio Nacional de Artesanía, ten a súa orixe en 1939 cando o seu fundador, Xosé Manuel Seivane Rivas, elaborou a súa primeira gaita, nunha época na que moi poucas persoas reunían a dobre condición de construtor de gaitas e gaiteiro. Os seus fillos, Álvaro e Xosé Manuel, seguiron os seus pasos e decidiron traballar xuntos no taller familiar, impulsando así unha empresa pioneira en Galicia que modernizou os sistemas construtivos e que investiga todos os aspectos relacionados coa gaita para ofrecer un produto de calidade. Na actualidade algúns netos do fundador traballan no negocio familiar, asegurando así a continuidade dun oficio con décadas de tradición.

Pola súa banda, a Asociación Galega de Carpintería de Ribeira (Agalcari), con sede en Boiro, resultou finalista no Premio Promociona para entidades privadas. O traballo da asociación caracterízase por manter viva a tradición na construción de embarcacións de madeira ao tempo que incorpora as últimas innovacións aparecidas no mercado. A súa aposta é conservar o saber facer dos carpinteiros de ribeira e adaptalo ao contexto dunha economía sostible, conservando o seu valor cultural, e promovendo a divulgación e o uso do patrimonio marítimo.

O presidente de Agalcari é o artesán Gerardo Triñanes, de Asteleiros Triñanes, un obradoiro que na anterior edición dos Premios Nacionais de Artesanía resultou finalista na categoría Premio Nacional de Artesanía. Nesa mesma edición a Consellería de Economía e Industria, a través da Fundación Centro Galego da Artesanía e do Deseño, resultou gañadora na categoría Promociona para Entidades Públicas, un galardón co que se resalta o traballo da Xunta no apoio aos artesáns galegos.

SAÚDOS, GABINETE DE COMUNICACIÓN DA CONSELLERÍA DE ECONOMÍA E INDUSTRIA"

domingo 16 marzo 2014

Segundo día coa buceta

Este sábado voltamos a Lorbé a seguir cos traballos na buceta.


Ata oito patexeiros, un patexeiro de honra e un ex alumno do curso, pasaron neste día por Lorbé a traballar ou a ver os traballos na buceta, aparte de ducias de curiosos que se achegaban a quitarlle fotos, mirar ou preguntar.

A masilla que lle demos a pasada semán ainda non estaba seca, moita humidade.

Seguimos tapando as puntas, botando algunhas que estaban sen botar, calafateando os barraganetes co trancanil, etc...

Pola tarde adicámonos a ir lixando e suavizando o courel, os barraganetes, imbornais, quitando as marcas de lápis e cera que tiña a madeira, etc...


Tamén arranxamos con trencha e cepillo unha pequena desviación no trancanil pola parte de popa.


Antes de irnos démoslle unha pasada coa lixadora á cuberta. agora teremos que ir rematando de lixar as partes a onde non chegou a lixadora, e empezaremos a darlle unha primeira man de Xylamón fondo protector.

Pero iso xa será ou ben pola semán, se alguén se pode achegar, ou o vindeiro sábado.

Palmeirán

xoves 13 marzo 2014

Andaina costeira Santa Cristina-Mera


Tal e como anunciamos tanto nesta web como no facebook, o pasado domingo día 9 demos comenzo a esta nova tempada das Andainas Costeiras, que retomamos despóis de deixalas olvidadas no ano 2009.

A nosa idea é ir percorrendo o litoral do Golfo Ártabro por etapas, disfrutando dun agradable paseo, e aprendendo algo máis da nosa costa.

Confésovos que nesta primeira ruta, sendo unha das máis concurridas pola proximidade á Coruña, eu descubrín recunchos, parques, praias, paisaxes, zonas nas que nunca estivera. Así que xa espero con ansias a segunda das andainas.

O día prometía ser estupendo. O Sol empezou a brilar dende primeiras horas e apenas había nubes no ceo.

O punto de encontro desta Andaina foi o aparcamento da Lagoa de Mera, ó que chegamos á hora pactada, as 10:30. Como vedes poñemos unha hora "asequible". Sabemos que moitos os sábados facedes algún exceso e claro, hai que axeitar os horarios.

Reunímonos alí 5 camiñantes, sí só 5, e iso que puxemos a ruta a unha hora "asequible", facía un día estupendo e por encima a andaina é gratuíta. Entón, qué queredes?, que vos vaiamos buscar á cama?

Rapac@ssssssss!!!!!!, o deporte é bó para a saúde, hai que facer cousas, hai que coñecer o noso entorno, hai que colaborar coas Asociacións que intentamos facer cousas de forma altruista.....

Deixamos un dos coches en Mera para a volta e desprazámonos ata Santa Cristina para dar comenzo á ruta.

Ás 11 en punto saímos do Parque Xosé Martí, de Santa Cristina, dúas parellas e unha nena de 7 anos.

O día prestábase a facer deporte, víamos xente andando, correndo, en bici, xogando ó futbol na praia, en batel, en traiñeira,  etc..

O clube de remo de Perillo estaba entrenado con varias embarcacións. Ahí están as promesas do remo galego.


E xa había xente tomando o sol nas praias. Praias que os concellos deberían ter coidadas non só no verán, senón sempre. O entorno non só é para coidar no verán cando hai máis turistas, é para ser coidado todo o ano, e despóis de moitos temporais, con todo o que votou o mar á praia é convinte limpalas. Ademáis hai moita xente no paro.

Achegámonos a Punta Fiateira, onde se explicou como se collía a enfilación para entrar ó porto da Coruña.
















Atravesando polo Parque de Nirvana,ó pouco tempo xa estábamos a piques de chegar a Bastiagueiro cunhas vistas impresionantes da entrada ó porto da Coruña.



En Bastiagueiro, ateigada de xente xogando ó fútbol, tamén se notaron os destragos causados polos sucesivos temporais que azoutaron a nosa costa. O paseo de madeira sobre a praia destrozado.




Deixamos atrás Bastiagueiro e Bastiagueiro Pequeno, e atravesamos o parque de As Galeras.
Por esta zona hai unhas construccións bastante espectaculares, senón mirade para esta casa, que ben podería estar no ceo na pelicula Independence Day.




Aquí os participantes da Andaina baixando por un camiño. Parece que vai chegar a primaveira, polas floriñas que ateigan o monte.

A Andaina foi deseñada para ir a un ritmo cómodo, non se trata de facer rutas grandes e acabar reventados. Trátase de ir dando paseos cómodos pola costa para coñecela e desfrutala, sobre todo en días como éstes.

 

En seguida avistamos por entre as árbores, o Castelo de Santa Cruz. Unha imaxe digna de sair nunha postal.



O tramo xusto antes de chegar á praia de  Santa Cruz é moi bonito porque discurre por un paseo de madeira feito entre as árbores, cunhas escaleiras que baixan ata a praia.



A praia de Santa Cruz tamén se atopaba chea de restos que o mar depositou nela. O dito antes... hai que limpar as praias. Xa non é polos argazos, que ó final se acaban descompoñendo, pero hai centos de botellas, redes, plásticos, etc...que non son biodegradables e se non se retiran, cedo ou tarde volverán ó mar. Ou incluso troncos de árbores que poden supoñer un perigo para a navegación.


En Santa Cruz achegámonos ó vello muelle para facernos unha foto.


Curioso este muelle que cando sube a maréa queda debaixo da auga.


Abandoamos a praia de Santa Cruz e imos ata a praia de Porto Naval, na Aguieira. Aquí hai cousas que non nos gustan demasiado, e que non se deberian volver a repetir. Sen máis comentarios....


Subimos un tramo por estrada ata chegar á punta de Boi de Canto, un sitio precioso que remata nun pequeno campiño ideal para sacar unha foto do grupo, e onde paramos a xantar.


Algúns tiñan máis fame ca outros, sobre todo a pequena que xa viña pedindo comer dende a hora do almorzo. A verdade é que se portou de maravilla, aguantando toda a ruta perféctamente.

 Voltamos atrás polo mesmo sendeiro ata volver a coller a estrada e continuamos ata Punta Camposa en Breixo, onde hai unhas pequenas calas, Praia das Margaritas ás que se accede por unhas escaleiras. Un sitio moi tranquilo ó que non chegan os coches, así que se algún día queredes tomar o sol tranquiliños, pois xa sabedes.


Dende aquí xa víamos moi cerca o faro de Mera, e empezamos a subir, campo a traveso,  pola zona chamada Os Poleiros.




 Atravesando por un pequeno monte de piñeiros e eucaliptos, avistamos por entre as árbores o Morro de Canide, unha urbanización de vivendas unifamiliares algunha das cales xa ten os seus aniños. Menos mal que non se lles dou por construir 8 alturas.


Continuamos atravesando o monte, que ó rematar parece que se convirte en selva, con esas famosas prantas invasoras que están ás beiras das autoestradas.



E baixamos ata a praia de Canide, onde o mar, que non ten piedade, deixou esta estampa dunhas escaleiras que nalgún momento servían para baixar dende a urbanización á praia.


Agora o acceso á praia faise xusto dende a outra banda, por medio destas escaleiras de madeira.



E voltando á estrada, chegamos á entrada de Mera, casi que con puntualidade inglesa con respecto ó horario estimado.

A verdade é que nolo tomamos con calma, 13 Kms en 5 horas, pero a ideoloxía era precísamente esa, dar un paseo disfrutando da costa, e penso que o conseguimos.

Os coches os tiñamos aparcados na lagoa de Mera, preto da cheminea da antigua telleira.

Os últimos temporais tamén deixaron a súa pegada na pequeno muelle de Mera, no que lle fixo unha pequena xanela con forma de corazón, a traveso da cal podedes ver a Torre de Hércules.

Dentro duns días subiremos o track da ruta, por se dispoñedes dun aparello de GPS e a queredes facer pola vosa conta.

Esperámosvos na seguinte etapa que vos anunciaremos en canto teñamos fixada a data.

Palmeirán



A miña foto
Asociacion cultural en defensa da conservación do patrimonio marítimo, o litoral e a cultura mariñeira. Contacta con nós no CORREO: patexeiros@hotmail.com ou ben no noso FORO: http://patexeiros.foroactivo.com