martes, 28 de decembro de 2010

Tempos modernos (Inocentada)

Inocente! Inocente!

Non podiamos deixar pasar a ocasión de aproveitar para facer unha inocentada blogueira. Asi que todo o dito (todo non) non é máis ca unha broma.






Na ACM Os Patexeiros xa comezamos cos preparativos do proxeto mais importante que imos abordar no ano 2011: A modernización das embarcacións.

Nos dous anos escasos de vida que levamos funcionando estivemos loitando contra un grave problema de filtracións que tiveron efectos tan graves para a nosa seguridade como foi o afundimento dunha chalana. Co firme compromiso de plantar cara a estas ameazas decidimos emprender a tarefa de modernizar a nosa flota.

Comezaremos coa Balbina, que xa está en Lorbé preparada para recibir unha imprimación selante de epoxi no casco seguida de duas capas de tecido de vidro de 260 gr/m2 tamén laminado cun epoxi moi líquido con filtro UV especial para laminados en madeira. Como comezaremos no frio do inverno misturaremos a resina con un 5% de alcol etílico. O alcol licua ainda máis o epoxi sen afectar ao endurecemento. A reacción de polimeración é exotérmica polo que o calor evaporará o alcol engadido. Tamén ten o efecto de retardar a polimeración dando máis tempo de traballo.

A cuberta da Balbina será de chapa marina recuberta de fibra e rematada cunha especie de "Teca rápida" que ven en rolos preparada para pegar sobre a fibra. Esta técnica vense aplicando en iates de luxo e non deixa pasar nin pinga de auga.

O Arrecarallo arranxarase durante a primavera de xeito semellante, pero a cuberta farase de forma tradicional por aforrar; coa salvedade de que tamén se saturará coa mesma resina.

Á chalana que nos doaron recientemente aplicaraselle unha tira de resina espesada con sílice coloidal polas xuntas para que non volte ao fondo.

Algúns socios tamén van facer operacións semellantes nos seus barcos e o presidente da asociación incluso está disposto a sustituir o seu bote tradicional por unha robusta embarcación de fibra de vidro.

Estade atentos ao blog porque imos documentar todo o que poidamos o proceso ao igual que fixemos cos cursos de carpintaría.

Feliz Aninovo de parte da ACM Os Patexeiros.

martes, 7 de decembro de 2010

Gala patexeira, estás convidado!

Os Patexeiros temos preparada unha gala para para pechar o ano e querémosvos convidar a asistir. O evento está aberto a todo o mundo e agardamos especialmente a presenza dos participantes dos cursiños, das regatas, dos que nos visitastes na feira mariñeira de Sada e de todos os que nos coñecedes e nos axudastes, porque esta festa é para vós.

O evento terá lugar o domingo 12 de Decembro as 18:00 na casa da cultura de Sada.

Podemos adiantar que o programa inclue:
  • Presentación de actividades da asociación.
  • Entrega de premios.
  • Entrega de diplomas do curso de carpintaría.
  • Recital de Cantigas mariñeiras a cargo do veterano grupo "Cantigas da terra"
E todo de balde!

Agardámosvos o vindeiro domingo!

Saudos patexeiros!


xoves, 2 de decembro de 2010

Quinta xornada do segundo curso de carpintaría

Ola de novo. O curso de carpintaría xa rematou o sábado 20 pero ainda están pendentes os artigos/apuntes das duas últimas xornadas.

O frasquiado

Na quinta xornada vimos como facer o frasquiado. O frasquiado é a técnica que nos permite determinar a forma que vai ter un bance do forro. As ferramentas que se usan son:
  • A frasquia: unha regla de madeira longa, moderadamente ancha e fina.
  • Un compás.
No caso dunha restauración pódesenos dar o caso de querer reemplazar unha soa táboa do forro, neste caso temos perfectamente delimitado o ancho da táboa. No caso dunha nova construcción non teremos esa referencia e é aí onde entra o ollo (bon criterio) do carpinteiro para decidir o ancho dos bances. A groso modo podemos decir que a maior curvatura do casco máis estreitos deben ser os bances.

Durante unha nova construcción tamén se poden simular as posicións dos bances con listóns finos e marcar as posicións. Esto é recomendabel se carecemos do bo criterio dun carpinteiro profesional e nos queremos asegurar de que que a taboazón queda ben distribuida.

Os bances adoptan formas distintas según a ubicación. No seguinte gráfico podemos unha esaxeración das formas típicas das táboas do forro.

Supoñamos agora que queremos sustituir unha táboa do casco. Temos as taboas superior e inferior como referencia para o ancho:
  • Pasamos unha regla de madeira fina (frasquia) polo oco sen forzala, deixando que doble de forma natural e fixámola ás cadernas con puntas.
  • Cunha regla ou un listón curto e dereito de madeira facemos marcas verticais como mímino no centro de cada caderna. Marcamos a taboa superior, a frasquia e a inferior. Pódense facer marcas adicionais.
  • Escollemos unha das táboas como referencia. Por exemplo a inferior.
  • Picamos o compás no centro da frasquia, sobre a marca e medimos a distancia ata a táboa de referencia. Sempre hacia o exterior do forro.
  • Transladamos a distancia á frasquia e marcamos un arco.
  • Hai que identificar o punto en que se picou o compás e máis o arco. O punto adoita a marcarse rodeandoo cun círculo e o arco atravesándoo cunha raia.
  • A continuación mídese co compás a separación entre as táboas, colócase a punta do compás no mesmo punto de antes (o que marcamos cun círculo) e trazase un segundo risco que marcaremos con duas raias.

Esta operación hai que facela para todas e cada unha das marcas. Feito esto xa case podemos transladar a frasquía ao tablón do que sacaremos o bance para facer os pasos inversos.

Outra medida que hai que tomar son os ángulos que forman as táboas que xa temos no forro con respecto á cuaderna. Estos mesmos ángulos haberaos que transladar á nova táboa para que encaixe. Os ángulos mídense cunha falsa escuadra pequena e vanse pintando nunha taboa (adoita ser a regla que usamos para facer as marcas iniciais). É importante ter estas medidas antes de marcar a taboa por se se gaña madeira.


Para carpintaría de ribeira as falsas escuadras normais son demasiado grandes, por esto cada carpinteiro fai escuadras de tamaño máis pequeno. Na seguinte foto podedes ver unha das escuadras de Pepe.
Pódense facer estas escuaderas de maneira doada usando un cacho dun metro de carpinteiro vello ou, como fixen eu, cunha folla de serra de ferro vella remachando os furados dos extremos cunha punta e un par de arandelas.

Para transladar a forma á taboa debemos retirar a frasquia e colocala sobre a mesma. Axustaremos a posición para aproveitar a madeira ao máximo pero de xeito que haxa sitio para marcar todos os puntos. Os pasos que hai que dar son os inversos de antes:
  • Marcar liñas verticais no tablón que se corresponden coas marcadas na frasquia.
  • Tansladar os puntos marcados cunha raia na dirección que tomáramos de referencia.
  • Tranladar o ancho tomando como base o punto marcado no paso anterior.
  • Finalmente únense os puntos con un listón flexibel.

Feito esto pódese cortar a táboa case coa forma definitiva. A futura traca fíxase na mordaza do bancho e tállanse uns testigos cos distintos ángulos que deve levar todo ao longo. Un carpinteiro profesional fai esto coa aixola, pero pódese usar perfectamente unha trencha. Cun cepillo únense os rebaixes tendo tino de non comer madeira na cara que queda fixa (a de fora).

Se a traca que estamos facendo se vai instalar nunha parte curva (o que pasa case sempre) deberemos baleirala coa axuda dun cepillo que ten a sola cóncava. Este cepillo especial chámase bucel.


Unha vez que se copea a traca co bucel xa se pode colocar. É normal que unha vez posta sobresaia lixeiramente. Esto corríxese pasándolle o cepillo para eliminar as aristas.


Localización dos varadoiros:

Os varadoiros son uns reforzos que levan as embarcacións no casco sobre os que descansan cando están en seco.

Para localizar a zona do casco onde se deben colocar so hai que pousar unha taboa na quilla e o punto onde toca no costado do barco é onde se instalará o varadoiro.

As madeiras empregadas en carpintaría de ribeira:

Para construcción naval as madeiras idoneas son aquelas que de xeito natural teñen resistencia á podredume, insectos xilófagos, etc. Madeiras coma o cedro americano, o teixo (en extinción), a teca e diversas madeiras exóticas teñen velenos naturais que inhiben a actividade biótica.

Outras madeiras son moi apropiadas polas suas características mecánicas. O olmo, o freixo e a acacia son madeiras moi boas para a construcción de cadernas (sobre todo se son combadas con calor).

Con todo a utilización destas madeiras en carpintaría de ribeira e meramente testimonial. Nalgúns casos por prezo e en moitos outros por falta de dispoñibilidade no mercado; non hai á venta madeira de acacia, olmo nin moitas outras.

Porén nalgunhas zonas como Ferrol si hai constancia da utilización de madeiras exóticas en carpintaría de ribeira. Dalgún xeito a presenza dos estaleiros militares facilitaban o acceso a estas raras madeiras.

Mención aparte merece a madeira de teixo, esta árbore está case en extinción por mor dunha sobreexplotación na idade media. Era unha madeira de gran importancia bélica, con ela fabricábanse os mellores arcos. Con todo sábese que os romanos apreciaban a madeira de teixo para a construcción naval. Non é de extrañar pois trátase dunha madeira que non podrece nin é atacada por xilófagos por ser sumamente velenosa.

Un caso semellante aconteceu coas nogueiras. A sua madeira era de grande valor para a fabricación de escopetas e a sobreexplotación privounos da sua outrora abundante madeira.

A carpintaría de ribeira galega como actividade artesanal emprega madeiras producidas localmente, sobre todo piñeiro e carballo. Cando se fala de piñeiro do pais non nos estamos a referir a ningunha variedade concreta, senón a unha madeira dispoñibel localmente xa sexa pinaster, insignis, radiata, etc. A mellor madeira de piñeiro (do pais) é a de pinaster.

A madeira de carballo úsase para todas as partes que esixen rixidez como son a quilla, roda, cadernas, baos, ...

O piñeiro úsase principalmente para o forro entre outras cousas porque dobla moi ben.

Proba da utilización de madeiras dispoñibeis localmente é que nos últimos anos se ven utilizando madeira de eucalipto para partes que tradicionalmente se empregaban as de carballo (quilla, baos, ...).

Hai que ter coidado coa mistura de madeiras, sobre todo cando se empregan variedade exóticas. Certas combinacións de madeiras poden facer que apareza podredume polo simple contacto. É mellor traballar sempre con combinacións de probado resultado (carballo-piñeiro) ou, en caso de dúbida, pintando as superficies que ian facer contacto.

As calidades da madeira

Hai uns criterios estandarizados que clasifican a calidade da madeira como de primeira, segunda ou terceira. Estos critérios baseanse na resistenza e están orientados ao sector da construcción.

Cando se fala de madeira de primeira nun aserradoiro non nos estamos a referir a estos criterios senón á parte da árbore da que saiu a táboa. Primeira torada, segunda torada, etc. A madeira de primeira é a mellor porque carece normalmente de nós.

Os nós da madeira son resultado de ter crebado algunha pola, o resto de madeira que queda pouco a pouco sera reabsorvido pola árbore. A groso modo hai dous tipos de nós, os vivos e os mortos. Os nós vivos son os que xa foros reabsorvidos pola árbore e os mortos son os máis recentes. Os nós mortos distínguense pola cor negra que teñen e non poden ser empregados en construcción naval porque un mínimo golpe pode facer saltar o resto da pola crebada e deixar un burato de xenerosas proporcións. A continuación podedes ver o aspecto dun no morto:

Cortes da madeira:

Hai múltiples maneiras de cortar unha torada. A máis sinxela consiste en cortar ao longo coa torada sempre na mesma posición. Esto resulta en unhas táboas moi anchas no centro da torada pero de mala calidade. Estas táboas teñen tendencia a alabear e a fender.

Hai outras maneiras de obter táboas de maior calidade coa contrapartida de que son máis estreitas e consisten en ir rotando o toro según se vai cortando. É dicir, sácanse taboas de catro caras da torada.

Hai que lembrar que sempre hai que descartar a albura da madeira porque non é duradeira.
Isto é todo por hoxe. No vindeiro artigo falaremos de como transcurriu a derradeira xornada do cursillo e das conclusións que sacamos.

Saudos patexeiros.

domingo, 21 de novembro de 2010

Cuarta xornada do segundo curso de carpintaría

Antes de comezar co repaso do feito no curso quero presentar as miñas desculpas por tardar tanto en publicar esta entrada.

Na cuarta xornada do curso comezamos facendo prácticas do aprendido a semana anterior. A maior parte da clase botouse a un bote que tiña Pepe no taller para lle tomar as medidas. Uns poucos fóronse ao taboleiro a sacar unha plantilla de cuaderna a partir das formas ali debuxadas.

Pola metade da clase achegouse Eduardo, un mariñeiro veciño de Lorbé e aprendeunos a facer estrobos e gazas. Xa no anterior curso se achegaran uns vellos mariñeiros que nos contaran historias de cando ian pescar en chalanas con vela latina ata o cabo Prior e nos estiveran tamén explicando como facer os estrobos e nós varios.


Medida dos cartabóns:
Tras o aprendido na clase anterior o seguinte paso é aprender a tomar a medida dos ángulos que lle hai que dar ás cuadernas, estampa, etc.

Se observamos a planta dun barco (a vista de gaivota) observaremos que forma unha curva. Por tanto as cuadernas non poden estar cortadas a escuadro, deben estar biseladas axeitadamente para que o forro pouse nelas en toda a superficie. Éstes ángulos tómanse coa falsa escuadra, tamén chamada cartabón. Por extensión coñécese como cartabón a aqueles ángulos que se collen coa falsa escuadra nunha embarcación.


O cartabóns das cadernas pódense medir no taboleiro de formas. Hai múltiples técnicas pero todas se basean en obter o ángulo dunha caderna á seguinte. As únicas cadernas que non levan cartabóns son as mestras.
Na práctica, sobre o taboleiro de formas o ángulo non se mide tomando como referencia dous puntos dunha liña de auga como podería pensarse; en vez diso téntase atopar unha liña perpendicular á caderna na liña de auga de forma que se construe un tiángulo rectángulo no que un cateto é a distancia entre as duas cuadernas e o outro cateto é a clara (espaciado entre cuadernas).
Esta medida de ángulos hai que facelo para cada caderna e en cada liña de auga polo que é unha labor lenta e tediosa. Para facer máis rápidamente o traballo os carpinteiros preparan unha ferramenta específica para medir os ángulos. Trátase de unha escuadra que ten un lado coa mesma lonxitude ca a clara entre cadernas. É por tanto unha ferramenta propia de cada bote, non se pode reutilizar (a menos que teñamos a mesma clara). As medidas tómanse con esta ferramenta e transládanse a unha regla onde se toma nota gráficamente de cada ángulo por cada caderna.
Esta plantilla ten un lado con marcas cada 5mm. Unha destas marcas coincidirá coa seguinte caderna debuxada e tomarase o ángulo que forma coa axuda dunha falsa escuadra.

Construcción dunha caderna:
Unha vez que temos rexistrados todos os cartabóns das cuadernas podemos comezar a construilas.

Unha cuaderna está construida a partir de unha serie de pezas chamadas xenéricamente ligazóns. As ligazóns máis horizontais, as que xuntan na quilla, chámanse xenois. Os xenois van unidos entre si por medio dunha varenga.

Unha caderna raras veces pode ser construida dunha soa peza; a excepción son as situadas máis á proa, por seren case rectas. Ainda que atopáramos un tablón suficientemente ancho sería unha mala idea facer a caderna dunha soa peza porque a madeira é moi resistente lonxitudinalmente pero non transversalmente.

Para a forma das cadernas preparamos anteriormente plantillas a partir do taboleiro. Agora ao ter ademáis o ángulo podemos ver se necesitamos máis madeira (a gañar) ou se, pola contra lle imos quitar madeira á caderna. Esto significa que debemos ter tino de deixar madeira abondo ali onde o cartabón nos dicta que gañamos madeira. Esto enténderase perfectamente en canto estraguemos un par de cadernas.

Nun taller de carpintaría pódense cortar os ángulos das cadernas directamente cunha serra de cinta acoplándolle un accesorio feito adrede, os afeizoados podemos entallar testigos na caderna e rematar o traballo co cepillo.





Cálculo de fondeos:
Rematamos a clase cunha explicación teórica de como facer cálculos de fondeos. David deunos unha serie de fórmulas para saber como afectan as forzas de vento, marea e correntes a un bote de vela ou motor.

Isto é todo de momento, nuns poucos días teredes listo o artigo sobre o quito día do curso onde vimos as técnicas de frasquiado.

Saudos patexeiros!

xoves, 18 de novembro de 2010

OS PATEXEIROS NO MAGOSTO DO CONCELLO DE SADA


O Concello de Sada ofrecéunos un espacio na carpa para colaborar no Magosto de Sada e estar presentes na Foliada. Déronnos un bo espacio xusto á entrada.

Levamos dous tambores para asar as castañas, un típico do Caurel e outro diseñado por Miguel partindo dun tambor de lavadora, pero non as poidemos asar porque a Asociación que organizaba a Foliada díxonos que de asar xa se ecargaban eles, e ainda que lles ofrecimos os tambores tampouco os quixeron porque xa tiñan a súa plancha preparada. E como eran os anfitrións e organizaban eles a Foliada, o que decían eles iba á misa.


Así que fumos guiadiños e nos fomos cos tambores (non coa música) de volta.

De todas formas montamos o noso stand, no que dábamos a coñecer as actividades que facemos os Patexeiros. Houbo momentos nos que o stand estivo cheo de xente informándose.

Puxemos un taboleiro para que a xente puxera os seus refráns sobre o outono, o magosto e as castañas, que como vedes tivo moito éxito, sobre todo gracias a esas dúas mozas que escribiron a meirande parte deles. ¡¡¡ Gracias pola vosa estupenda colabouración !!!


Tamén colaboramos facéndolle uns choqueiros (paus) e unhas billardas para que poidesen xogar á billarda ó dia seguinte. Moita xente se mostraba interesada no que facíamos e a maioría nos contaba historias de cando eles xogaban á billarda na súa mocidade, e tamén tivemos a oportunidade de coñecer xente que participaba na liga nacional de billarda.


E ó final volvemos a traer o tambor para que asaran castañas o domingo pola mañán.

Ata o ano que ven.

by Palmeirán

martes, 16 de novembro de 2010

IV MOSTRA DE MODELISMO NAVAL - AMONAGA 2010


A todos os que vos guste o modelismo naval tedes oportunidade de ver en Palexco, na Coruña, a IV MOSTRA DE MODELISMO NAVAL, organizada polos amigos de AMONAGA (Asociación de Modelistas Navais de Galicia). A mostra estará na primeira planta de Palexco (entrada polo lateral, frente ó Centro Comercial) dende o domingo 14 ó domingo 21 en horario de 16:00 a 20:30 en dias laborais, e de 11:00 a 20:30 sábado e domingo.


Hai máis dun cento de barcos expostos, dende antiguos navíos cañoneiros como o San Juan Nepomuceno, a Santísima Trinidad, a Bouthy, pesqueiros, boniteiros, lanchas Salvamar, veleiros de competición, barcos de investigación como o Hespérides, acorazados, mercantes, remolcadores, e incluso algunha embarcación tradicional, unha réplica do Hydria, lanchas de pasaxe de Mugardos, o Titanic, etc....


Recórdovos tamén que esta asociación fai xornadas de navegación na Coruña todos os 2ºs domingos de cada mes no estanque de Adormideras (polo inverno, no verán o fan no estanque do Millenium), donde podedes ver en acción distintos barcos e submarinos. Fan simulacros de rescate cos remolcadores, etc....

Chaman moito a atención por exemplo o Hydria co seu traqueteo de máquina de vapor, os chorros de auga dos remolcadores e barcos de rescate, como manobran coas gruas, as locucións que teñen grabadas, incluso se oen ladrar os cans que levan a bordo, sereas, avisos de manobra, etc...



Dispoñen incluso de pantaláns de amarre para os barcos (envidia dos Patexeiros).



Espectacular tamén é cando fan as xornadas de navegación nocturna (sole ser polo verán) xa que os barcos dispoñen de cantidade de luces e é unha maravilla velos.



Nunha das últimas xornadas incluso sacaron un barco a remos cun tripulante que remaba e manobraba ciando ou bogando.


Recordade 2º domingo de cada mes na Coruña, estanque de Adormideras.

Na súa páxina web podedes ver varios dos seus barcos e descargar planos de embarcacións.


by Palmeirán

venres, 5 de novembro de 2010

Terceira xornada do II curso de carpintaría de ribeira

O sábado 30 chegamos ao ecuador do cursiño. Nesta xornada faltaron moitos dos alumnos, unha pena porque foi, ao meu entender, a clase máis importante do curso. Vimos os fundamentos de como se construe un barco.

Primeira parte: O cepillo

Antes de meternos en temas máis teóricos vimos unha ferramenta que tiñamos pendente e que é de vital importancia: o cepillo de carpinteiro.

Un cepillo de carpinteiro tradicional consta de:
  • Un corpo de madeira.
  • Unha folla afiada que é a que corta a madeira. Adoita a chamárselle simplemente ferro.
  • Un deflector metálico situado sobre o ferro, apretado cun tornillo pola parte inferior.
  • Unha cuña que mantén o ferro preso ao corpo do cepillo.
O ferro instálase no cepillo coa cara que se desbastou durante o afiado hacia abaixo. En caso de dúbidas podemos pensar en como se usa unha trencha: se se traballa coa parte plana hacia abaixo a trencha (ou o ferro do cepillo) tenderá a clavarse na madeira.

O afiado do ferro do cepillo é idéntico ao de unha trencha: baleirado, afiado e asentado. Como a folla é máis ancha débese ter tino para non perder a perpendicularidade mentras o baleiramos na moa do esmeril. Nos ferros do cepillo tamén se adoita a eliminar os gabiláns para evitar que o cepillo se clave. Os gabiláns son os extremos puntiagudos do extremo afiado do ferro, nos cepillos redondeanse. Tamén se debe ter tino con que se quente demasiado a folla, as dos cepillos quéntanse máis ca as das trenchas por seren máis finas.
O deflector serve para axudar a levantar a fibra da madeira e a expulsar a viruta do cepillo. A posición do deflector é importante: adoita a colocarse entre a fin do fio do ferro e a metade do mesmo, pero so a experienza nos pode dar a posición idonea para un determinado cepillo.
O corpo do cepillo adoita a ser de aciñeira porque esta madeira é moi resistente á abrasión. So é superada polo pau-ferro e o guayacán. Dada a situación de protección existente para as aciñeiras o seu uso é moi reducido; con todo, débese rexeitar calquera cepillo que non teña polo menos a sola de aciñeira (ou outra das madeira mencionadas).

A cuña é so para manter en sitio ao ferro. Normalmente as cuñas teñen un rebaixe recortado na parte máis fina para evitar obstruir a saida de viruta.

Nun cepillo tradicional sácase ferro dándolle un golpe na parte de diante e métese dandolle un golpe atrás.
Para comprobar o ferro que hai sacado débese mirar a sola do cepillo de frente e o ferro que hai sacado débese ver apenas coma un pelo.
Os modernos cepillos metálicos teñen algunhas vantaxes sobre os de madeira:
  • A sola é de aceiro, que é máis resistente á abrasión.
  • O cepillo pesa máis.
  • O ferro sácase virando un tornillo que vai encaixado unha ranura que ten a folla.
  • Pódese regular o ángulo de ataque cunha panca.

Segunda parte: Elaboración dun medio modelo e taboleiro de formas
Nun proceso de recuperación dunha embarcación tradicional pódense dar dous escenarios:
  • Que dispoñamos do barco para poder tomar medidas sobre o mesmo.
  • Que so dispoñamos de material gráfico (fotografías, debuxos, etc) nos que basearnos.
Se nos atopamos no segundo suposto teremos que deducir a forma da embarcación a partir do material que teñamos. Unha boa ferramenta que ven sendo usada dende hai séculos polos carpinteiros é a elaboración dun medio modelo.
Para elaborar o medio modelo debemos fabricar un bloque de madeira co tamaño aproximado que lle imos dar ao modelo. Alternaremos duas madeiras (preferibelmente blandas) de distinta cor que nos marcarán as liñas de auga. Estas madeiras poden ir encoladas ou encaixadas nuns soportes de madeira que as aguantan. No caso de ir encoladas pódense usar colas animais (cola de coello) que dan a vantaxe de poderen ser despegadas ou colas de carpinteiro normais.

O feito de poder despegar o medio modelo facilita enormemente a tarefa de medición para elaborar o taboleiro.

No bloque debemos escoller e marcar unha cara como referencia e non a tocar. Esta cara correspóndese co plano de cruxía do barco.

No medio modelo so se representa a parte exterior do forro, ata a liña de alefríz. Non se representan quilla, roda nin ningúnha outra parte que soresaia do forro.

O primeiro é transladar ao bloque as medidas de:
  • Eslora
  • Manga
  • Ancho do espello
  • Caida do espello
  • Arrufo
Coa axuda dun listón flexibel vanse debuxando no bloque as formas desexadas para o bote. Na meirande parte dos botes a caderna mestra e, por tanto, a parte máis ancha esta perto do medio do barco. Porén, nos botes de Ribadeo esta está deplazada hacia a proa.

Cando teñamos ben definidas as liñas desexadas para o bote hai que proceder a cortar as partes sobrantes, as que quedan fora das liñas marcadas. Feito esto pódeselle atornillar unha madeira ao bloque para poder agarrala co tornillo do banco ou cuns sarxentos, con esto traballaremos máis cómodos.

Coa axuda de cepillos, bastrén, escofina e coitelas iremoslle dando forma ao medio modelo según como queiramos que sexa o bote. Se queremos un bote moi estable asegurarémonos de que ten volume tanto en popa como en proa e se queremos un bote máis rápido tallaremos unha entrada fina e daremoslle saida á auga en popa.

Nunha embarcación para vela a forma de popa é tan importante ou máis ca a de proa pero non hai fórmulas máxicas, é necesario buscar un compromiso. Se a estampa vai sumerxida creará unhas turbulencias indesexabeis, se ten pouco volume encapillará auga cando temos mar de popa, etc.

Cando teñamos a forma definitiva marcaremos as liñas das cuadernas na parte fixa (cruxia) e transladaremolas aos costados coa axuda dunha cartulina flexibel.

Agora que temos o medio modelo preparado podemos comezar a tomar medidas e pasalas ao taboleiro. As ferramentas que usaremos son o compás e o compás de exteriores.
Preparamos un taboleiro onde debuxar as formas. A liña inferior do taboleiro debe ser completamente recta. No centro desta trazaremos unha perpendicular, será a cruxía do barco. A continuación marcaremos a escala real a quilla e as liñas de auga. Á dereita da liña de cruxia debuxaremos a proa do barco, á esquerda a popa (os ingleses fan ao revés, olliño!).

Coa axudas dos compases e a regla comezaremos tomar medidas na intersección das liñas de auga e as cuadernas do modelo e tranladaremolas, aplicando a escala escollida, ás liñas de auga correspondentes no taboleiro. Finalmente, axudándonos dun listón flexibel debuxaremos unha curva fluida que pase por todos os puntos da cuaderna. Repetiremos isto con todas as cuadernas. A cuaderna mestra é a única que se debuxa completa, é dicir, que se debuxa tanto en popa como en proa. Esto indica, claro, que no barco vai tamén duplicada.

Co taboleiro xa listo estamos preparados para facer plantillas das cuadernas. O obxetivo e calcar as curvas do taboleiro as taboas finas que farán a plantilla. A técnica usada por Pepe consiste en poñer clavos tumbados perpendiculares a curva da caderna, poñer encima as tablillas duplicadas (as cuadernas son simétricas e deste xeito xa se cortan xuntos ambos os dous lados) e darlles uns golpes de martelo para marcar a cabeza dos clavos.
No levante español usan reglas de chumbo que doblan sobre a curva que queren capturar para translada ás taboas da plantilla. Con este método córrese o risco de que se altere a forma da regla e introduzamos cambios na forma da cuaderna.

Cos puntos xa marcados servímonos, unha vez máis, dun listón flexibel para trazar unha curva fluida que pase por todos os puntos. Cortamos a plantilla pola liña trazada e coa axuda dun gramil (pode ser temporal) trazamos o grosor da cuaderna e cortamos por esa nova liña. Rematado este proceso separaremos as tablillas e teremos unha plantilla da cuaderna completa. Queda para o próximo día aprender a tomar os cartabóns das cuadernas.



Por último so queda decir que se se considera oportuno, tamén se poden debuxar a roda e o codaste aos lados das liñas de formas das cuadernas.

Terceira parte: Tomar medidas dun bote existente

Como comentábamos anteriormente, no caso de termos acceso ao bote que queremos duplicar podemos tomar as medidas directamente do mesmo. Debemos tomar todas as medidas posibeis para reproducir a embarcación o máis fielmente posibel, en particular:
  • Lonxitude da quilla
  • Forma da estampa
  • Angulo de unión entre a estampa e a quilla
  • Cartabóns do espello
  • Forma da roda
  • Cuadernas
De non ser posibel tomar as medidas de todas as cuadernas pódense tomar so da cuaderna mestra e de un par delas a popa e outras tantas a proa. Neste suposto teremos que deducir a forma das restantes cuadernas durante a montaxe do bote instalando listóns lonxitudinais que toquen nas cuadernas que si medimos. Este procedemento pode dar lugar a imprecisións.

Capturar a forma dunha cuaderna é un proceso iterativo: comézase preparando unhas tablillas finas e bastante anchas. Nunha desas táboas recortaremos a forma da quilla e, mais ou menos a ollo, marcaremos a forma que ten o bote. Recórtase pola liña, preséntase no bote e debúxase a curva do bote de forma máis precisa, axudándose da man para manter sempre a mesma distancia do bote á tablilla. Se non se pode representar toda a cuaderna cunha única taboa clavarémolas entre si. A última toma de medidas consiste prácticamente en pasar o lápis de carpinteiro pegado ao casco debuxando a forma directamente nas tablillas onde fóramos aproximando a forma.
Co proceso anterior conseguimos unha plantilla con un so lado verdadeiro e que representa, ademais, a parte exterior do forro. Se debuxáramos no taboleiro a forma obtida nesta plantilla estaríamos ancheando o barco. Para trazar a forma das cuadernas podemos clavar a plantilla ao taboleiro e axudarnos dunha peza de madeira do mesmo grosor ca o forro para separar o lápis da plantilla.
Para tomar medidas de un barco pódese dar o caso de que se vaia destruir o mesmo. Neste suposto pódese desmontar con coidado e usar as pezas do bote orixinal (en especial as cuadernas) como plantillas para trazar a forma do bote. Dende logo este é o método co que temos acceso a máis información, pero é moi pouco probabel que se nos dea.

En realidade a clase do sábado deu para máis, porque ao longo da clase xurdiron numerosas preguntas que David e Pepe nos foron solucionando, pero é completamente imposibel deixar todo reflexado no blog; xa bastante longa saiu estra entrada!

O vindeiro sábado máis e mellor.

Saudos patexeiros!
A miña foto
Asociacion cultural en defensa da conservación do patrimonio marítimo, o litoral e a cultura mariñeira. Contacta con nós no CORREO: patexeiros@hotmail.com ou ben no noso FORO: http://patexeiros.foroactivo.com